Recreatiepark Ponderosa wordt omringd door natuurgebieden. Uitgestrekte landschappen, waar u urenlang kunt wandelen en fietsen zonder iemand tegen te komen. Zelfs doorgewinterde vogelkijkers zullen zich in deze gebieden verbazen over de hoeveelheid bijzondere soorten die hier hun nest bouwen en, net als u, genieten van de rust. Daarnaast beschikt Ponderosa over een horeca gelegenheid met een groot terras dat uitkijkt op een grote speeltuin. Er is ruime parkeergelegenheid.

Ponderosa ligt aan zowel het wandel als fietsroutenetwerk, waar u kunt fietsen en wandelen door de bosrijke omgeving, langs kleine dorpjes en de mooiste kerkjes.

Naast de knooppuntenroutes is er ook de beroemde aardbeienroute door de streek. Van mei tot en met augustus kleuren de velden in dit gebied rood.

In de nabijheid van het merkwaardigste dorp ter wereld ligt ’ Baarle’. Daar waar 30 stukjes België (Baarle-Hertog) en Nederland (Baarle-Nassau) in elkaar verweven 1 dorp vormen.

Op fietsafstand van Ponderosa liggen de volgende natuurgebieden:

De Hollandse Bossen

Een 85 hectare groot landgoed dat voorheen in particulier bezit was, maar recentelijk door Natuurmonumenten is overgenomen en is opengesteld voor publiek. Het bestaat uit bossen, graslanden, akkers en lanen.

Chaamse bossen

Dit natuurgebied wordt beheerd door Staasbosbeheer en is ruim 1300 hectare groot. Ooit bestond het gebied uit zandverstuivingen en natte heide met verschillende vennen. Veel van deze heideterreinen zijn tussen 1900 en 1934 ontgonnen en bebost met voornamelijk grove den. Het gebied werd ontwaterd en te natte plekken werden omgezet in grasland. Hieraan heeft het bos zijn verrassende afwisseling te danken. In het gebied zijn diverse wandel- en fietsroutes uitgezet. Ook kunt u een verfrissende duik nemen in de Chaamse beken.

Stroomgebied van ’t Merkske

Dit natuurgebied vormt de grens tussen België en Nederland. Het Merkske is altijd met rust gelaten en nooit gekanaliseerd, en de natuur in het beekdal mocht voor een groot deel zijn gang gaan. Een karakter met houtsingels en bramenwalletjes, bloemrijke graslanden en heel veel donkere elzen, die zo graag met hun voeten in het water staan. De perfecte plek om de 21e eeuw even te vergeten.

Maaijkant 23-26
5113 BD Ulicoten
013 5199391
info@ponderosa.nl

Maandag t/m vrijdag
10.00u – 16.00u
Zaterdag en zondag
10.00u – 12.30u

Luister naar de legende

of lees de legende hieronder:

Een winters wonder.

Deze streken in het land van Baarle zijn wel het toonbeeld van verdeeldheid. Omstreeks de twaalfde eeuw bezaten verschillende grondeigenaren delen van deze streek. De drie partijen waren De Heren van Breda, De abdij van Thorn en de Hertog van Brabant. Elk van hen bezat kleine stukjes grond. Het was wachten op problemen en in 1400 was het dan zover.
De Heer van Breda, eigenaar van alle wegen rondom Baarle, onderwierp de burgers van Baarle-onder-Breda aan een belasting voor het onderhoud en gebruik van de wegen en heidevelden. Inwoners van Baarle-onder-Thorn en Baarle-onder-den-Hertog maakten echter gewoon gebruik van deze wegen en velden, zonder te betalen en dat leidde uiteindelijk tot protest. Graaf Engelbrecht I van Nassau-Dillenburg ontzegde dan ook de bewoners van Baarle-Hertog de toegang tot heidevelden en wegen. Deze laatsten vervolgens, sloten de deuren van hun kerk voor de inwoners van Baarle-onder-Breda. Uiteindelijk, in 1479, maakte Engelbrecht II van Nassau een einde aan deze ruzie door iedereen toegang tot de straten en heidevelden te geven maar ook iedereen daarvoor te laten betalen.

Kif bleef er sluimeren als een onderhuidse ziekte. Luister naar dit verhaal, dat ik hoorde van een oude grenswachter.
Het was een koude winteravond dat de wind over de Oude Bredase Baan gierde en sneeuwvlokken in de kraag van een eenzame marskramer smeet. De man rilde. De weg van Baarle-Nassau naar Breda was nog zo lang. Even buiten Ulicoten was zijn oog gevallen op iets dat aan de kant van de weg lag. De koopman was erbij neergeknield en tot zijn grote verbazing lag er een prachtig, wit beeldje van de Heilige Maagd Maria, zomaar in de sneeuw!
“Maria ter Sneeuw”, stamelde de man. Heiligschennis om dat hier te laten liggen. Behoedzaam stak hij het onder zijn mantel en vervolgde zijn weg, vastbesloten het beeldje en waardige plek te geven als hij thuis kwam. Als hij ooit thuis zou komen, met dit vreselijke weer!
In die tijd hielden soldaten de enclaves nauwlettend in de gaten. Elk misbruik van de enclaves moest met kracht de kop ingedrukt worden. De kou en verveling maakten de soldaten echter prikkelbaar en als zij dan een slachtoffer konden vinden om hun irritaties op bot te vieren, lieten zij die kans niet snel aan zich voorbij gaan.
“Wat moet dat, zo laat nog op straat?”, bulderde een stem. De marskramer keek op. Twee soldaten kwam hem tegemoet lopen, hun pistolen in de aanslag.
“Ik ben slechts een koopman op doorreis naar Breda”.
“Praatjes”, bromde de tweede soldaat terwijl hij op de man af stapte. “Waar zijn je koopwaren dan?”.
“Heren, gelooft u me! Ik heb vandaag goede zaken gedaan op de markt van Baarle-Nassau”. Toen deed de marskramer iets dat hij beter niet had kunnen doen. Hij sloeg zijn mantel opzij om de buidel die aan zijn riem hing te tonen. Een buidel gevuld met klinkende munten.
Maar de soldaat, dacht dat de koopman een mes wilde trekken en richte snel zijn pistool. Geschrokken sloeg de koopman de loop van zich af. Het schot floot langs zijn oor, maar meteen klonk er een tweede schot. De koopman voelde een doffe klap en viel achterover…
…was hij dood?
De soldaten bogen zich over hem heen.
“Is hij dood?”
“Nee…”, sprak het slachtoffer verbluft. De soldaten trokken bleek weg. Het schot had de man vol in de borst geraakt. Dat kon ook niet anders, want de loop van het pistool had zich bij het schot op nog geen meter van zijn doel bevonden. Hoe hadden ze hem kunnen missen?
Ontsteld zagen de soldaten hoe de koopman onder zijn mantel tastte. Daar haalde hij een klein Mariabeeld tevoorschijn. Tussen haar gevouwen handen zat de kogel geklemd. Een wonder was geschiedt. Maria had het leven van de koopman gered.
Het beeldje kreeg een eigen kappelletje en stond bekend als Maria ter Sneeuw. Pas in 1974 werd het gestolen en is het nooit meer terug gezien.

Sinds de afscheiding van België in 1830, vielen de delen van Baarle-onder-den-Hertog, onder Belgisch grondgebied. Toen pas ontstonden de kleine stukjes België in Nederland, hoewel de rijksgrenzen daar pas in 1995 erkend werden. Waar grenzen zijn wordt gesmokkeld! Tot ver in de twintigste eeuw gonsde het in deze streek van de smokkelarij. Boter en tabak gingen over en weer.
Maar ook vee werd in auto’s met hoge snelheid over de grenzen gesmokkeld, soms van enclave naar enclave. Dat leverde soms ware wild-west taferelen op met de zogeheten commiezen. Misschien is het daarom dat deze plek Ponderosa is gaan heten. Naar de ranch uit de oude Western Bonanza.
Praten over smokkelarij dienen we niet zomaar in het openbaar te doen. Dat is stof voor de donkere uren onder het genot van een pul bier.
U bevindt zich in een bijzonder gebied. Misschien het toonbeeld van verdeeldheid, maar tevens het toonbeeld van opportunisme. Anders hadden heden ten dage de enclaves nooit bestaan. Jazeker, nergens ter wereld is een gebied dat zich kan meten met Baarle.